De andere kant van de planeet

Hier ben ik weer, terug van een fantastische reis. En deze blogpost gaat over een zeer persoonlijk avontuur. Het was wel een heel mooi avontuur en vond dat ik het daarom wel kon delen. Dus sorry vandaag geen mega grappig verhaal, maar eerder een “sprookje”.

Afgelopen 2 weken zat ik in het prachtige Nieuw-Zeeland met mijn beste vriendin en 2 hele goede vrienden. Wij zijn met een campervan het Zuidereiland rond gereden.

Het eerste wat ik uiteraard deed toen ik aankwam op de luchthaven was Bumble openen, bring on them matches 😉.

O ja heb ik al verteld dat ik van Tinder werd gegooid… Waarschijnlijk heeft 1 van de mannen waarvan ik printscreens heb gebruikt mij gerapporteerd aan tinder. Met als gevolg dat ik geblokkeerd werd. Zucht, ze kunnen de waarheid niet aan! Maar goed, dat even ter zijde.

Ik had vrij snel een aantal matches op Bumble en toen ik een Nieuw-Zeelandse simkaart ging halen zag ik een opportuniteit. Een nieuwe nummer betekent een nieuwe login voor Tinder 😏. OW YES! Mijn leven is weer compleet!

En aangezien Tinder nog steeds meer leden heeft dan Bumble was ik hier best wel blij mee.
Na een heel aantal matches waren er 2 mannen waar ik een leuke babbel mee had. Een Nieuw-Zeelander genaamd Chris en een Duitser die daar was om Engels te leren genaamd Alex.
Alle 2 heel aangename, vlotte kerels. We sturen dagen aan een stuk en er valt zelfs eens het idee om af te spreken. Ik zou Alex ontmoeten het laatste weekend dat ik ter plaatse was. Aangezien Nieuw Zeeland heel groot is, kan je niet zomaar op eender welke plaats of moment afspreken. Maar verder dan dit komt het dus niet, want…

In het begin van onze 2de week zijn wij in het stadje Wanaka. Heel leuke stad met de famous Wanaka-tree (ja moet je maar eens opzoeken, fantastische boom!). Weer gooi ik Tinder open en ik match met een aantal mannen. En ik krijg een bericht van Jesse… Er ontstaat een kort gesprek, niet echt een gesprek dat mij omver blaast, maar wel een vlotte babbel. We plannen om samen Roy’s Peak te beklimmen (6km naar boven en 1578m hoog). Daar we deze wandeling heel vroeg in de ochtend gingen doen, ontmoetten we elkaar de avond ervoor op een campingplaats in de buurt.

Jesse heeft nogal een opvallende super coole truck die omgebouwd is om in te reizen en tegelijk te wonen, ook heeft hij het gezelschap van een prachtige zwarte Belgische herder, genaamd Stella. Het was dus niet moeilijk om hem te vinden op de campingplaats. We vinden elkaar, er volgt een knuffel en een avond met een heel fijne babbel. We plannen om de volgende dag om 04.00 uur op te staan om zo voor zonsopgang op de top van de berg te zijn.
Met een wekker die zo vroeg zal afgaan besluiten we redelijk vroeg te gaan slapen, uiteraard elk in onze eigen campervan.

De volgende ochtend beginnen we aan de zware tocht, ik had gehoopt om op de weg naar boven een fijne conversatie te hebben maar helaas had ik mijn adem en energie toch wel voornamelijk nodig om boven te geraken.
Ik merkte dat ik een beetje een drang voelde om mezelf te bewijzen ten opzichte van Jesse, ja die heeft in de Navy gezeten, dus ik wou tonen dat ik ook een goede conditie heb. Je zag duidelijk dat zijn fysiek veel beter was dan die van mij, zucht. Mijn benen hebben enorm afgezien op de weg naar boven 🙄.

Het moment dat we aan het eerste viewpoint komen gaan we even zitten om iets te eten. Er zijn nog 2 van mijn vrienden een beetje achter, dus kunnen we op adem komen. Jesse en ik hebben eindelijk een moment om een conversatie te beginnen🤲. Vrij snel wordt duidelijk dat er wel een “vibe” hangt. Deze man is best wel intelligent, grappig, knap… Hmmm waarom moest ik perse op tijd gaan slapen gisteren in plaats van nog een fijne babbel te hebben 😏.

Goed, we wandelen verder. Boven op de berg, waar het uitzicht prachtig is, is het best wel koud. Het is op dit moment rond 08 uur ‘s morgens en ja dat voel je wel. Subtiel leun ik tegen Jesse aan om toch wat warmte te zoeken, en ja hoor hij heeft mijn hint door en neemt me vast. Zo sta ik daar dan, enkele minuten, in de armen van een wildvreemde man, maar het voelt zo zalig en vooral warm.

De weg naar beneden ging natuurlijk veel vlotter waardoor we toch een uur en half de mogelijkheid hebben om te praten over vanalles, over het leven, liefde, exen, reizen,… weer een heel aangename conversatie.

Mijn vrienden en ik reden normaal die avond naar het volgende stadje maar stiekem kon ik een avond met Jesse nog wel appreciëren. Dus gaat Wim (1 van mijn goede vrienden) eens polsen bij Jesse wat zijn plannen zijn. Hij zou normaal verder rijden richting de westkust naar het Noorden, maar gelukkig weet Wim hem te overtuigen om te blijven (ik denk niet dat dit veel moeite heeft gekost 😜)
Dus het plan van die avond: Samen naar een camping gaan, gezellig samen koken en iets drinken.

Ik ga niet in detail treden, mijn papa durft mijn blog al eens te lezen, maar ik kan wel zeggen dat het een zeer fijne avond was. Misschien durf ik het woord perfectie er wel op te kleven. Helaas scheidden onze wegen de volgende ochtend. Ik neem afscheid van Jesse en Stella en we laten ook allebei duidelijk merken dat we elkaar nog willen zien, ooit…

De komende dagen ben ik wat stiller in de groep want ik mis Jesse zijn aanwezigheid wel en natuurlijk Stella ook. Er waren toch nog wel een aantal dingen die ik had willen weten of delen… En hij was gewoon echt iemand waar ik een klik mee had.

Natuurlijk sturen we ondertussen nog berichtjes en op een bepaald moment stel ik hem de vraag of hij met ons had meegekomen als ik dat gevraagd had… Het antwoord dat ik kreeg… Ja ik had duidelijk spijt dat ik de vraag niet had gesteld. We waren ondertussen al 2 dagen verder en hij was al een heel eind van ons verwijderd. Eigenlijk lag er gewoon een hele hoge bergketen tussen ons. Het zou ons al 16 uur kosten om bij elkaar te geraken. Mijn reis liep ook bijna ten einde. Ik en mijn vrienden zouden de volgende dag naar Christchurch rijden, er nog 1 nacht te blijven en dan dinsdag naar huis te vliegen.

Maar Jesse doet het onverwachte, hij laat een stuk van zijn reis vallen om mij terug te zien in Christchurch. Hij rijdt hiervoor een hele dag van de ene kant van het eiland naar het andere. Ik beslis dan ook om een dag later te vertrekken naar huis (ja ik moet dan alleen 30 uur terug vliegen) om zo nog 2 dagen met Jesse te kunnen spenderen.

De eerste dag waren mijn vrienden er nog bij, maar het was weer heel gezellig om dan uiteindelijk de avond met ons 2 te hebben.
Ja het complete plaatje: een wandeling op het strand met Stella, een wijntje, een zalige babbel,… Weer een enorme klik, alsof we elkaar al veel langer kennen.
De ochtend erop ontbijten we, ruimen we op en rijden we met zen allen naar een havendorpje om nog wat te eten en afscheid te nemen van mijn vrienden.

Je moet je even inbeelden hoe gek het eigenlijk is om bij een zo goed als vreemde man te blijven en dit aan de andere kant van de wereld (Sorry papa). Maar ja ik ben nu eenmaal een impulsief persoon 😏 oeps. De uren die volgen zijn zalig zo met zen drietjes (Stella, Jesse en ik). Ik ga het ook weer niet in detail beschrijven maar echt gewoon ja fantastisch. Strand, restaurantje, kampeerplaats aan een meer, open haard,… . Kortom heel wat herinneringen die ik voor altijd zal koesteren.

De volgende dag moest Jesse nog 8 uur rijden om een ferry te halen dus, lief als hij was, zet hij me af aan de luchthaven. Waarop mijn 30 durende lijdensweg volgt, maar Jesse was dit zeker waard.

Ondertussen horen we elkaar dagelijks. Neen ik heb geen relatie met Jesse, niet echt mogelijk met iemand die aan de andere kant van de planeet woont. Maar ik kan wel zeggen dat deze man altijd een speciale plaats zal hebben in mijn hart en steeds welkom zal zijn bij mij thuis tijdens 1 van zijn volgende reizen. Ik durf ook zeggen dat de klik die ik met hem had na 1 dag iets is wat ik niet snel meer zal tegenkomen (misschien zelfs nooit meer) en moest Jesse in België wonen zou ik… ach ja dat zullen we nooit weten zeker 😉.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *